Διαγραφή Παπαχρήστου - Το νομοσχέδιο πέρασε με 156 ψήφους.

Το όχι του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ήταν κάτι που αναμενόταν από την αρχή της συνεδρίασης, καθώς ο κ. Παπαχρήστος διεμήνυε σε όλους τους τόνους πως είναι κάθετα αντίθετος με αυτό το πολυνομοσχέδιο και θα ψηφίσει όχι στη διαδικασία της ψηφοφορίας.

Αμέσως σήμανε συναγερμός στο Μέγαρο Μαξίμου και άρχισαν να τον πλησιάζουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να του αλλάξουν γνώμη, ενώ πιέσεις δέχθηκε και από το περιβάλλον του πρωθυπουργού, αλλά ο ηπειρώτης βουλευτής ήταν ανένδοτος.

Τελικά, κατά τη διάρκεια της ονομαστικής...
ψηφοφορίας επί της αρχής του νομοσχεδίου, ο κ. Παπαχρήστος καταψήφισε το νομοσχέδιο για να έρθει άμεσα η απάντηση του Μεγάρου Μαξίμου το οποίο με επιστολή του πρωθυπουργού έκανε γνωστό ότι ο συγκεκριμένος βουλευτής διαγράφεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Την ανακοίνωση έκανε και ο Πρόεδρος της Βουλής και επομένως ο κ. Παπαχρήστος είναι ανεξάρτητος, ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μένει με 156 βουλευτές πλέον.

Πάντως, η συζήτηση του νομοσχεδίου έγινε σε υψηλούς τόνους.

Όχι άλλους συστημικούς επαναστάτες please. Αρκετά!

"Όσοι κηρύττουν αληθινό πόλεμο στο σύστημα, επωνύμως, επισήμως και δημοσίως, πληρώνουν ακριβά. Το τίμημα είναι περιθωριοποίηση ή θάνατος."

...το σύστημα δεν σε συνθλίβει, ξέρεις... αίματα.θρύψαλλα, σάρκες. Σε "εξαερώνει", για να μην υπάρχουν ίχνη.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Ο ΔΙΚΑΙΟΣ
Το κακό με τα «επώνυμα»-διάσημα-αναγνωρίσιμα τυπάκια που τα «χώνουν» στο σύστημα που τα γέννησε και τα τρέφει (από το υστέρημα του λαού), έχει παραγίνει.

Ηθοποιάκια της συμφοράς, χαβαλετζήδες επιπέδου γυμνασιακού χιούμορ, βρωμόστομοι διασκεδαστές, τηλεπερσόνες της … βούρτσας, σκυλοπόπ αοιδοί, κίτρινοι εκδότες, δημοσιοκαφράκια της κακιάς ώρας αλλά και παλιοκαραβάνες της τέταρτης εξουσίας που δεν περνάει πια η μπογιά τους, πουροφρικιά, ενσωματωμένοι ιστολόγοι, καθηγητάδες με διατριβές στο νεποτισμό αλλά και «έγκριτοι» αναλυτές, «ριζοσπαστικοί» ρεπόρτερς, και «σοβαροί» αρθρογράφοι, έχουν ξεσκιστεί στο «χώσιμο».

Αθυρόστομοι τάχα... (εκ του ασφαλούς βεβαίως-βεβαίως), «αγανακτισμένοι» (σιγά τα αίματα ρε), «μαχητικοί» (με τα καλσόν ακέραια και τις τσέπες γεμάτες), τα «χώνουν» ολημερίς κι ολονυχτίς στο σύστημα, στο καθεστώς, στον καπιταλισμό, στα λαμόγια κτλ. Στην οικογένειά τους δηλαδή. Στους πατεράδες, στις μανάδες και στ’ αδέλφια τους. Γιατί αυτό είναι: σπλάχνα από τα σπλάχνα του συστήματος.

Το μόνο «χώσιμο» που βλέπω εγώ είναι το χώσιμό τους από την κορυφή μέχρι τα νύχια στα σκατά του συστήματος. Άλλοι βουτηγμένοι στη διαπλοκή, άλλοι με τρελές κονόμες και οι περισσότεροι και τα δύο. Και μερικοί απλώς … μαλακοί.

Απ’ όλα έχει το πανέρι: Λαζόπουλους, Αναστασιάδηδες, Κανάκηδες, Ελληνοφρενείς (Καλαμούκηδες, Μπαρμπαγιάννηδες), Αρναουτόγλουδες, Σφακιανάκηδες, ΓιωργοΚουρήδες, Χίους, Χαρδαβέλλες, ΤζιμοΠανούσηδες, Πιτσιρίκους, Πιπερόπουλους, αλλά και ΚατερινοΑκριβοπουλάδες, Κουλογλάδες, Φυντανίδηδες και πάει λέγοντας.

Από πού εκπέμπουν όλοι αυτοί τις «αντισυστημικές» κορώνες τους; Πού δημοσιεύουν τα «επαναστατικά» μανιφέστα τους; Πού «πυροβολούν» την κακιά εξουσία, την κακούργα κοινωνία και το σάπιο καθεστώς; Μα φυσικά στα media του Ψυχάρη, του Μπόμπολα, του Αλαφούζου, του Βαρδινογιάννη και των λοιπών φιλανθρώπων, πονόψυχων, αλτρουιστών, υγιών επιχειρηματιών!

Το έχω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω: Το σύστημα διαθέτει βαλβίδες ασφαλείας. Θυρίδες εκτόνωσης της λαϊκής οργής. Θερμοστάτες που εμποδίζουν την υπερθέρμανση και την έκρηξη (του κοσμάκη). Ο φουκαράς ο νεοέλληνας (και ο Τούρκος και ο Αμερικανός και… και…), πρέπει να βρίσκει στην οθόνη της τουβούλας, στις αράδες της φυλλάδας, στον «αέρα» του ραδιοφώνου, τον «άνθρωπό του».

Τον «δικό του» άνθρωπο. Αυτόν που θα λέει ό,τι δεν μπορεί να πει ο ίδιος. Που θα καταγγέλλει, θα φωνάζει, θα στιγματίζει, θα βρίζει. Αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο, τους ανθρώπους γενικότερα, τους «δικούς μας ανθρώπους», τους παρέχει, με χαρακτηριστική άνεση και αφθονία, σαν να μην τρέχει τίποτα, το … ίδιο το σύστημα! «Τσιμπάει» ο φουκαράς, εκτονώνεται μέσω αυτών (των μπράβων του συστήματος), δεν σκέπτεται καν το προφανές, πώς είναι δηλαδή δυνατόν το σύστημα να επιτρέπει να του τα «χώνουν» από τα μέσα, πώς είναι δυνατόν το καθεστώς να αφήνει τα δάχτυλά του να απειλούν τα μάτια του, δεν απορεί που παρά τα τόσα «χωσίματα» το σύστημα παραμένει ακλόνητο και πάει να κάνει νάνι ανακουφισμένος. Η οργή του εξατμίστηκε. Τα «έχωσε» μέσω αντιπροσώπου. Με πληρεξούσιο που ούτε καν υπέγραψε…

Δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι «χωσιματίες» (όπως «κινηματίες») είναι συνειδητά όργανα της εξουσίας. Αρκετοί είναι απλώς … μαλακοί. Την κοσμοθεωρία τους, την τρέλα τους, τις μηδενιστικές τους τάσεις, απλώς τις εκμεταλλεύεται το σύστημα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Κρατάνε τα μπόσικα. Υπό αυτή την έννοια αποκτά τεράστια σημασία η κυνική δήλωση του κυρίου «Αποστόλη» του Σκάαααϊ τις προάλλες: «αν νομίζετε, ότι εμείς (εννοεί την αφεντιά του, τον Καλαμούκη κτλ) νομίζουμε ότι κάτι μπορούμε να αλλάξουμε στον κόσμο μ’ αυτήν εδώ την εκπομπή, είστε γελασμένοι».

Γι αυτό σας παρακαλώ συν-πατριώτες, συν-ιστολόγοι. Μην πέφτετε κι εσείς στην παγίδα τού «ωραία τους τα ‘χωσε ο τάδε διάσημος». Μην τους αναπαράγετε. Κι αν το κάνετε, μην τους ηρωοποιείτε. Κρατείστε επιφυλάξεις. Η επίθεση που δέχονται η πατρίδα μας, τα όσια και τα ιερά μας, δεν δικαιολογούν να αποζητούμε στηρίγματα σε τσιράκια του καθεστώτος. Είναι ξεφτίλα να γυρεύουμε να πιαστούμε από κάπου, από μια σωστή δήλωση, μια λογική κουβέντα, μια πατριωτική αποστροφή κάποιου συστημικού μαλακίου. Και μην μου πείτε «να μην τα ισοπεδώνουμε όλα». Μη με ρωτήσετε «εσύ δεν είσαι που έγραφες ότι οι σωστές κουβέντες απ’ όπου κι αν προέρχονται παραμένουν σωστές;». Εγώ και επιμένω. Όταν όμως αυτή την αρχή το σύστημα επιχειρεί να την χρησιμοποιήσει εναντίον μας, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Από πού κι ως πού λοιπόν «σωστή» η μανδάμ που πιπίλιζε συνέχεια περί ανάγκης αναγνώρισης της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου ως σύγχρονης πραγματικότητας, και το επαναλάμβανε ακόμα και χωρίς αφορμή όπως ο Βουτσάς το «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;». Από πού κι ως πού «πατριώτης» ο αβανταδόρος του «λυγίζω κουτάλια με τη σκέψη»; Από πού κι ως πού «ελληνόψυχος» ο διασκεδαστής των χαρτογιακάδων του Δ.Ν.Τ; Από πού κι ως πού «καρντάσια» οι γλείφτες της Πασοκόσκυλας με τα ωραία μάτια; Από πού κι ως πού «σοφός» ο «παίρνω σβάρνα τα blogs, εγώ κι η κόρη μου κι ο γιός μου-ωχ! ξέχασα να κάνω λέκτορα τη γάτα μου»;

Το ερώτημα «αν μπορεί να κάνει κανείς να γκρεμίσει το σύστημα από τα μέσα με φανφάρες, αστειάκια, ατάκες κτλ» το απαντώ σήμερα: Ο-Χ-Ι. Όσοι τα επιχειρούν αυτά είναι πιόνια του συστήματος εκόντες ή άκοντες.

Όσοι κηρύττουν αληθινό πόλεμο στο σύστημα, επωνύμως, επισήμως και δημοσίως, πληρώνουν ακριβά. Το τίμημα είναι περιθωριοποίηση ή θάνατος.

Οι υπόλοιποι είναι επαναστάτες της πορδής.

Η συναίνεση ναυάγησε. Το ζητούμενο είναι τώρα η ανατροπή της πολιτικής Παπανδρέου

Του Κώστα Ροδινού

Το ΠΑΣΟΚ κάθε φορά που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, ανακαλύπτει δήθεν τη συναίνεση, με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις

Στην πραγματικότητα επιδιώκει να μετακυλίσει τις ευθύνες του.
Προσπαθεί να εγκλωβίσει και τα άλλα κόμματα στην πολιτική του για να περιορίσει το πολιτικό του κόστος.

Μικροπολιτικά σκέφτεται.

Το ίδιο επεχείρησε και σήμερα ο κ. Παπανδρέου.
Για να έχει αργότερα να λέει ότι αυτός συμπεριφέρθηκε με υπευθυνότητα, αλλά οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί δεν έστερξαν.

Παλαιότερα, οι “λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις”, από το φόβο μήπως και τις κατηγορήσουν οτι συμπαραττάσονται με τη “κακή δεξιά”, έπεφταν στην παγίδα.

Το ίδιο έπραξε, ούκ ολίγες φορές, και η ΝΔ επειδή την διακατέχει πάντα ο φόβος μήπως και την κατηγορήσουν για ανευθυνότητα.

Στο ΠΑΣΟΚ επειδή ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τις αδυναμίες των μεν και των δε, κέρδιζαν τις εντυπώσεις και εξουδετέρωναν ουσιαστικά την αντιπολίτευση.

Αυτό επιδιώκουν και τώρα.

Όμως, ίσως είναι η πρώτη φορά που η συναίνεση που δήθεν επιδιώκει ο κ. Παπανδρέου είναι “ένα πουκάμισο αδειανό”.

Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.
Πρώτον, γιατί δεν την πιστεύει ο ίδιος. Απόδειξη ότι τα νομοσχέδια είχαν προγραμματιστεί να συζητηθούν χωρίς να περιμένει το αποτέλεσμα των συναντήσεών του με τους αρχηγούς.

Δεύτερον, γιατί δεν υπάρχουν περιθώρια για συναίνεση.

Και δεν υπάρχουν περιθώρια γιατί έχουμε έναν πρωθυπουργό που εκτελεί εντολές!

Την πολιτική την χαράσσει η τροϊκα.

Οι αποφάσεις είναι προειλημμένες.
Τι συναίνεση να προσφέρεις;

Επομένως η σημερινή παράσταση ήταν ένα φτηνό επικοινωνιακό παιχνίδι.

Και ορθώς του απάντησε ο Αντώνης Σαμαράς, ό, τι ο πρωθυπουργός «δεν ζητάει συναίνεση, αλλά έγκριση και συνενοχή».

Η συναίνεση στην πολιτική του κ. Παπανδρέου δεν σημαίνει υπευθυνότητα.

Υπευθυνότητα είναι η ανατροπή της πολιτικής Παπανδρέου.

Αυτή είναι η υπεύθυνη και πατριωτική θέση στις δύσκολες μέρες που διερχόμαστε.

http://www.antinews.gr/?p=76035

Σαμαράς: Δεν χρωστάμε στην Κυβέρνηση. Χρωστάμε στην Ελλάδα και τους Έλληνες.

«Σε αυτή την πολιτική συναίνεση δεν δίνω» τόνισε πριν από λίγο ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς σε δηλώσεις του από την Ρηγίλλης για τα αποτελέσματα της συνάντησής του με τον Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

« Ο κ. Παπανδρέου στην οικονομική πολιτική δεν θέλει συναίνεση.

Ζητάει από εμάς έγκριση και συνενοχή σε αποφάσεις που η κυβέρνηση του έχει ήδη πάρει. Πριν από τις εκλογές υποσχέθηκε ότι δεν θα πάρει άλλα μέτρα.

Και σήμερα φέρνει αιφνιδιαστικά και χωρίς κανέναν διάλογο στην Βουλή κατεπείγον νομοσχέδιο που αλλάζει δραματικά τις ζωές εκατομμυρίων συμπολιτών μας» είπε μεταξύ άλλων ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε:

Να δώσει εκείνος συναίνεση στην Ανάπτυξη, είναι θέμα εθνικής επιβίωσης

Αναφερόμενος εξάλλου στο πολυνομοσχέδιο είπε ότι «ψηφίζουμε κάποια άρθρα, επειδή το επιβάλλει η κοινή λογική, Εργασιακό μεσαίωνα όμως δεν θα δεχθούμε»

Η δημιουργική σύμπραξη της Αντιπολίτευσης, συνέχισε ο κ. Σαμαράς, έναν και μοναδικό σκοπό μπορεί να υπηρετεί Την στήριξη των συμφερόντων της πατρίδας και του λαού. Δεν θα συναινέσουμε σε μία πορεία, όπως αυτή που ακολουθεί η Κυβέρνηση, που οδηγεί σε άδικες και μάταιες θυσίες χωρίς ελπίδα.

Δεν χρωστάμε στην Κυβέρνηση. Χρωστάμε στην Ελλάδα και τους Έλληνες.

Συνεχίζοντας, ο Α. Σαμαράς δηγλωσε:

Τόνισα, επίσης, στον κ. Παπανδρέου ότι κανένα βήμα προόδου δεν έχει γίνει για τη φοροδιαφυγή. Και το βάρος των ελλειμμάτων και του χρέους καλούνται πάλι να σηκώσουν στην πλάτη τους οι «συνήθεις ύποπτοι»:

Οι νομοταγείς, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.

Αυτή η κοινωνική αδικία δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Όπως δεν μπορεί να συνεχιστεί η αδράνεια της Κυβέρνησης για τη Διαφάνεια και την πάταξη της Διαφθοράς.

Το ζήτησα από τον Πρωθυπουργό κατά τη συνάντησή μας στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και υποσχέθηκε να καταθέσει Νομοσχέδιο τον περασμένο Ιούνιο.

Έκτοτε, και παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις του, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα.

Έθεσα στον κ. Παπανδρέου και το θέμα της εξωτερικής πολιτικής.

Οι εξωφρενικές απόψεις του ΥΠΕΞ κ. Δρούτσα για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε., κινήσεις και δηλώσεις αξιωματούχων της Άγκυρας και των Σκοπίων -αλλά και άλλων ξένων παραγόντων– για την Κύπρο, το καθεστώς του Αιγαίου, την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, τα χωρικά ύδατα, το όνομα των Σκοπίων, μας δίνουν την αίσθηση ότι η Κυβέρνηση κινείται στη σφαίρα της μυστικής διπλωματίας.

Γι’ αυτό και ζήτησα προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή σε επίπεδο Αρχηγών Κομμάτων.

Για εμάς η έννοια της σωτηρίας της Πατρίδας δεν έχει μόνον οικονομική διάσταση.

Ενημέρωσα ακόμη τον κ. Παπανδρέου για την πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας να προχωρήσουμε σε πρόταση Αναθεώρησης του Συντάγματος. Γιατί πιστεύουμε πως μια ριζική αναθεώρηση του Καταστατικού μας Χάρτη θα δώσει στην Ελλάδα τις βάσεις για να προχωρήσει το πολιτικό μας σύστημα στις αναγκαίες ανατροπές και τομές που απαιτούνται, προκειμένου να μπούμε με αποφασιστικότητα στην περίοδο της Νέας Μεταπολίτευσης.

Χαίρομαι, γιατί ο Πρωθυπουργός συμφώνησε με την άποψή μας να είναι η επόμενη Βουλή Αναθεωρητική. Το θεωρώ θετική εξέλιξη.

Με τον Πρωθυπουργό συζητήσαμε, επίσης, τα θέματα της μεθαυριανής Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε.

Δήλωσα στον Πρωθυπουργό ότι η Νέα Δημοκρατία:

1. Είναι θετική στο ενδεχόμενο επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, χωρίς, όμως, την επιβολή πρόσθετων μέτρων.
2. Είναι κατηγορηματικά αντίθετη στη μείωση των κονδυλίων για τον Ευρωπαϊκό προϋπολογισμό μετά το 2013. Σε ώρες ύφεσης για ολόκληρη την Ευρώπη, ο Ευρωπαϊκός Κεντρικός Προϋπολογισμός οφείλει να είναι αναπτυξιακός και να διασφαλίζει την κοινωνική συνοχή των κρατών μελών.
3. Θεωρεί εσφαλμένη τη συμμετοχή ιδιωτών στο νέο μόνιμο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., γιατί μπορεί ο μηχανισμός αυτός, αν γίνει έτσι, να οδηγήσει στην πτώχευση των πιο αδύναμων κρίκων.
4. Πιστεύει πως οι δημοσιονομικοί στόχοι των κρατών της Ευρωζώνης, μπορεί μεν να είναι λογικό να βρίσκονται κάτω από την εποπτεία ελεγκτικών μηχανισμών, αλλά είναι κατηγορηματικά αντίθετη στην επιβολή κυρώσεων για εκείνα τα κράτη που εκ των πραγμάτων είναι αδύνατον να πραγματοποιήσουν τους στόχους αυτούς.

Για όλα τα υπόλοιπα θέματα, θα έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε στη Βουλή, κατά τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, που έχουμε μπροστά μας».

http://www.antinews.gr/?p=76011

Ποιός βουλευτής του ΠαΣοΚ θα καταψηφίσει το πολυνομοσχέδιο;

Άνω κάτω η κυβέρνηση και το ΠαΣοΚ

Ως η εβδομάδα της... κολάσεως για την κυβέρνηση θεωρείται αυτή καθώς από το... πρωί της Δευτέρας, φαίνεται το εκρηκτικό κλίμα που υπάρχει ακόμα και μέσα στην κυβέρνηση!

Οι κινητοποιήσεις θα διαδέχονται η μία μετά την άλλη, με τους πράσινους συνδικαλιστές να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, προκαλώντας πανικό στο κυβερνητικό στρατόπεδο αλλά και στο ΠαΣοΚ!

Ο διάλογος με τον ...Μιχάλη Καρχιμάκη έχει σταματήσει και πλέον περιμένουν τις... εξελίξεις!

Πάντως, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος έχει επισημάνει ιδιαίτερα πως θα προχωρήσει σε συγκρούσεις, καλώντας και τους υπουργούς να πράξουν το ίδιο, δέχεται εισηγήσεις να προχωρήσει σε διαγραφές πράσινων συνδικαλιστών αλλά προς το παρόν κάτι τέτοιο δεν συζητείται...

Θα καταψηφίσει;

Ανοιχτό άφησε το ενδεχόμενο να καταψηφίσει το πολυνομοσχέδιο ο βουλευτής του ΠαΣοΚ, Παναγιώτης Κουρουμπλής, κάνοντας λόγο για “κοινωνική ευθύνη”.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM, ο κ. Κουρουμπλής δήλωσε ότι… θα δώσει μάχη μέχρι την ώρα της ψηφοφορίας του νομοσχεδίου, ενώ τάχθηκε κατά της οριζόντιας περικοπής μισθών στις ΔΕΚΟ και χαρακτήρισε λάθος την υπερίσχυση των επιχειρησιακών, έναντι των κλαδικών συμβάσεων, με πρόσχημα -όπως είπε- την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

Πήραν φωτιά τα τηλέφωνα...

Έχει ανάψει το τηλεφωνικό κέντρο του Μεγάρου Μαξίμου καθώς τα τηλέφωνα προς του βουλευτές του ΠαΣοΚ δεν λένε να… σταματήσουν!

Η συνεδρίαση του ΚΤΕ Οικονομίας αποτέλεσε αφορμή να γίνουν οι απαραίτητες συνεννοήσεις και ήδη αρκετοί βουλευτές έχουν μιλήσει για την στάση που θα κρατήσουν στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου!

Η δυσαρέσκεια στο Μέγαρο Μαξίμου είναι έντονη και αναμένονται εξελίξεις…

Αντώνη είναι η ώρα σου...

Πρόεδρε αυτή την ώρα , την ώρα που το ΔΝΤ έχει εγκατασταθεί πλέον μόνιμα στην πατρίδα μας , αυτή την ώρα που το ΔΝΤ αποτελεί μια αποικιοκρατία νέου τύπου (οικονομικού) , αυτή η ώρα είναι η καταλληλότερη στιγμή να ανεβάσεις τους αντιπολιτευτικούς σου τόνους να ορθώσεις ανάστημα μπροστά στην κυβέρνηση ψευτών και λαοπλάνων που με τις αργοπορημένες κινήσεις και τις ανεύθυνες δηλώσεις , μας οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στο στόμα του λύκου!

Η Ελλάς ευρισκόμενη υπό την σκέπη του ΔΝΤ δεν είναι σε θέση ισχύος να αντιμετωπίσει τα εθνικά εξωτερικά θέματα και αυτό το ξέρουν καλά οι σκοπιανοί και οι τούρκοι , οι οποίοι θα προσπαθήσουν να λύσουν τις διαφορές που έχουν με την πατρίδα μας τώρα που βρίσκεται στριμωγμένη στα σχοινιά.

Σε στηρίξαμε στις εσωκομματικές εκλογές για τον πατριωτισμό σου γιατί δεν εκφράζεις την παλαιά ξεβαμμένη πολιτική σκηνή γιατί δεν ανήκεις σε κανένα τζάκι γιατί δεν μυρίζει η πολιτική σου διαδρομή από την καμαρίλα του χθές και γιατί θυσίασες την πολιτική σου πορεία για ένα εθνικό θέμα …το Μακεδονικό.

Όταν ξεκίνησες το ταξίδι για την προεδρία ήταν μαζί σου λίγες σταγόνες , οι σταγόνες έγιναν ρυάκι,το ρυάκι έγινε ποτάμι και τώρα όλοι μαζί σου είμαστε μια θάλασσα έτοιμη να πνίξει μέσα της οτιδήποτε εναντιώνεται στην κοινωνία και στα εθνικά οφέλη.

Ολόκληρη η κοινωνία λέει ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ , περιμένει όμως μια δυνατή φωνή που θα το φωνάξει δυνατά για να έρθει και να ενωθεί με αυτή και η φωνή της κοινωνίας

Αντώνη Σαμαρά η δυνατή φωνή που περιμένουμε όλοι μας είναι η δική σου… επιτέλους ούρλιαξε να σωπάσουν οι λύκοι !

X.K

Το φάρμακο DDT / ΔΝΤ

Γράφει σήμερα ο κ. Αλέξης Παπαχελάς (Μια ιστορική ομιλία)

για την επιδιωκόμενη συναίνεση απο τον Αντώνη Σαμαρά:

« Ο κ. Σαμαράς θα κάνει τους υπολογισμούς του και θα αποφασίσει ποια γραμμή θα ακολουθήσει. Οι σοβαροί άνθρωποι ελπίζουν, ακόμη, ότι δεν θα υιοθετήσει τη γραμμή εκείνων που θέλουν να κρεμάσουν έξω από τη Ρηγίλλης ένα τεράστιο πανό που θα γράφει «IMF GO HOME», και θα στηρίξει κρίσιμες δυσάρεστες μεταρρυθμίσεις».

Ερώτημα πρώτον: Τι την θέλει τη συναίνεση ο ΓΑΠ; Ο λαός δεν του έλυσε τα χέρια στις περιφερειακές; Δεν υπάκουσε στο δίλημμα που έβαλε ο Πρωθυπουργός;

Το πανό κάτι μου θυμίζει, σε κάποιους αναφέρεται αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς. Πηγαίνετε στην αρχική σελίδα και κοιτάξτε δεξιά. Πιέστε τον Φάκτορα να τον αντικαταστήσει με ένα κόκκινο βελούδινο χαλί και moto “IMF Welcome home”.

Αλλά ας δώσουμε πάλι το λόγο στον κ. Παπαχελά

«Σκεφθείτε, τον κ. Παπανδρέου να σηκώνεται στο βήμα της Βουλής και να μιλάει σταράτα: «Κύριε Σαμαρά, ξέρω πόσο δύσκολο είναι για εσάς να πάτε κόντρα στους κομματικούς σας παράγοντες, τους παραταξιακούς συνδικαλιστές κλπ., να στηρίξετε επώδυνες τομές και αλλαγές και να κατεβάσετε την αντιμνημονιακή σημαία. Δυστυχώς κι εγώ, όταν βρισκόμουν στη δική σας θέση, έκανα ακριβώς τα ίδια λάθη. Πρότεινα στους βουλευτές μου να περικυκλώσουμε το Ελληνικό αν ήταν να κτισθεί έστω κι ένα στρέμμα, κατέβηκα στους δρόμους για το σχέδιο αναδιοργάνωσης του ΟΣΕ και αντιστάθηκα στην αλλαγή των κανονισμών εργασίας στις ΔΕΚΟ.Ήταν λάθος μου και δυστυχώς τυφλώθηκα κι εγώ από τον φόβο του πολιτικού κόστους, τις πιέσεις των δικών μας συντεχνιών, με αποκορύφωμα την αντίθεσή μου στην αλλαγή του άρθρου του Συντάγματος για τα ιδιωτικά ή μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Είναι, συνεπώς, δύσκολο να σας ζητήσω τώρα να κάνετε ότι δεν έκανα εγώ στη θέση σας».

Το πρώτο που θα σκεπτόμουν αν το άκουγα αυτό θα ήταν η μετάλλαξη, η διάβρωση του ανθρώπινου εγκεφάλου από την εξαντλητική άθληση.

http://www.antinews.gr/?p=75694

Εσύ, πόσο μ@λ@κ@ς είσαι;

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=231945

Έτσι κυβερνάνε κορόδιααααααααααααααααααααα!!!!!!
-Τα παίρνεις από τον συνταξιούχο και τον μισθωτό των 2.000 ευρώ, από τη μια δημιουργώντας του ενοχές ότι είναι προνομιούχος κι από την άλλη ταϊζοντάς τον με το παραμύθι της "δεξιάς", τον ξεβρακώνεις αλλά ο μαλάκας σε ξαναψηφίζει, όχι επειδή σε γουστάρει, αλλά για "να μη βγει η ...δεξιά",

-του στερείς κατακτήσεις δεκαετιών, αλλά ο μ@λ@κ@ς σε ξαναψηφίζει επειδή του έχεις...
περάσει με την προπαγάνδα, μέχρι το μεδούλι, ότι αποστολή του στον πλανήτη είναι "να μη βγεί η δεξιά",
-τον πεθαίνεις στο δούλεμα, πότε λέγοντάς του ότι "λεφτά υπάρχουν", κάτι καταλαβαίνει ο μ@λ@κ@ς, αλλά ξαναψηφίζει ΠΑΣΟΚ για "να μη βγει η δεξιά",
-τον αφήνεις άνεργο, τα παίρνει στο κρανίο, γίνεται "αριστερός", ψάχνεται με Συνασπισμούς, Οικολόγους κ.λ.π. αλλά μόλις έρχονται εκλογές, λέει, "εντάξει μωρέ, πολύ μ@λ@κ@ς αυτοί στο ΠΑΣΟΚ, αλλά θα τους ψηφίσω για τελευταία φορά, για ...να μη βγει η δεξιά".
-Του γ@μ@ς τη ζωή, αλλά ο μ@λ@κ@ς έχει ένα κόλλημα, μέχρι την τελευταία στροφή της έλικας του DNA του: "να μη βγει η δεξιά".
-Του κατεβάζεις το μισθό από τα 2.500 ευρώ, στα 1.800, ενώ το δάνειό του παραμένει στα 1.000, αλλά το μόνο που τον νοιάζει τον μ@λ@κ@ είναι "να μη βγεί η δεξιά".
-Τον φτύνεις κατάμουτρα ανεβάζοντας 3 φορές το ΦΠΑ σε μια χρονιά, αλλά το μόνο που ενδιαφέρει τον μ@λ@κ@, είναι "να μη βγει η δεξιά".
-Αποκλείεις κάθε δυνατότητα να βρουν δουλειά τα παιδιά του, για τα οποία ξόδεψε εκατομμύρια να τα σπουδάσει, αλλά το μόνο που νοιάζει τον μ@λ@κ@ είναι "να μη βγεί η δεξιά".
Αλλά έχεις τη μεγάλη δύναμη της προπαγάνδας μαζί σου, γιατί εσύ δεν είσαι μ@λ@κ@ς. Έχεις τα κανάλια. Στα οποία χαρίζεις δισεκατομμύρια.
-Κάτι καταλαβαίνει ο μ@λ@κ@ς, ότι τον δουλεύεις, ότι δεν είσαι καθόλου σοσιαλιστής, αλλά είπαμε: ο μ@λ@κ@ς είναι αιωνίως εγκλωβισμένος στο τάμα του: "να μη βγει η δεξιά".
-Πάνω κι από την ίδια τη ζωή του, πάνω κι από το μέλλον των παιδιών του, υπάρχει το τάμα: "να μη βγει η δεξιά".
-Κι έτσι τον π@δ@ς ανενόχλητα και χωρίς σάλιο. Και ο μ@λ@κ@ς δεν βγάζει άχνα, ...για να μη βγει η δεξιά....
http://taxalia.blogspot.com/2010/12/blog-post_9807.html

Μήνυση Τσιτουρίδη κατά Πρωτόπαππα

Μήνυση σε βάρος του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και προέδρου της Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση των δομημένων ομολόγων Χρήστου Πρωτόπαππα για κατάχρηση εξουσίας και συκοφαντική δυσφήμιση, θα καταθέσει την Τρίτη ο πρώην υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας Σάββας Τσιτουρίδης.

Όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε, ο κ. Τσιτουρίδης εγκαλεί τον ο κ. Πρωτόπαππα ότι «μέσω της προεδρίας που ασκούσε έστησε μια προειλημμένη πολιτικά απόφαση, χρησιμοποιώντας ανακρίβειες, αυθαίρετους συλλογισμούς και ψευδείς παραδοχές, αποκρύπτοντας στοιχεία και μαρτυρίες με σκοπό να αναδείξει ευθύνες του κ. Τσιτουρίδη και να τον εκθέσει σε δίωξη».

«Ο δόλος του κ. Πρωτόπαππα αναδεικνύεται επίσης από το γεγονός ότι τόσο οι πολύχρονες έρευνες της Δικαιοσύνης και της Ανεξάρτητης Αρχής Καταπολέμησης Μαύρου Χρήματος, όσο και οι εργασίες της Εξεταστικής Επιτροπής δεν εντόπισαν την παραμικρή ένδειξη εμπλοκής του πρώην Υπουργού Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας στη δυσάρεστη αυτή υπόθεση» προστίθεται στη σχετική ανακοίνωση.
πηγή

H Ελλάδα οφείλει να ξαναγίνει εθνικό κράτος

Τη δεκαετία του ’80, το ΠΑΣΟΚ ήλθε στην εξουσία όταν στην Ευρώπη κυριαρχούσαν τα Σοσιαλιστικά κόμματα και στην Αμερική οι Ρεπουμπλικανοί του «σκληροπυρηνικού» (δεξιού) Ρόναλντ Ρέηγκαν.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάφερε να περάσει στην τότε ΕΟΚ τα «Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα», που έδωσαν σημαντικά κονδύλια στην Ελλάδα κι αργότερα θεσμοθετήθηκαν ως κοινοτικές επιδοτήσεις σε όλη την Ευρώπη.

Ο Ανδρέας, λοιπόν, χρησιμοποίησε τα κοινοτικά κονδύλια για να «χτίσει» μια «κοινωνική συμμαχία», η οποία έμαθε να παράγει όλο και λιγότερα και να καταναλώνει όλο και περισσότερα…

Έφτιαξε ένα κράτος που μοίραζε επιδοτήσεις και δανεικά.

Έφτιαξε ένα μοντέλο ανάπτυξης που ήταν «κρατικοδίαιτο», δηλαδή στηριζόταν σε προγράμματα χρηματοδοτούμενα από επιδοτήσεις κι από δανεικά.

Έφτιαξε μια «τάξη επιχειρηματιών» που περίμενε από επιδοτήσεις και δανεικά.

Κι ένα «αστερισμό» μεσαίων στρωμάτων που ανακύκλωναν τις επιδοτήσεις και τα δανεικά παράγοντας εισόδημα, αποταμιεύματα και κατανάλωση. Όχι πια παραγωγικές επενδύσεις.

Ήταν η (σχεδόν) τριακονταετία των επιδοτήσεων και των δανεικών…

Αυτό το μοντέλο χρεοκόπησε μετά την διεθνή τραπεζική κρίση του 2008.

Ο γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, έτυχε να είναι Πρωθυπουργός όταν κατέρρευσε αυτό το μοντέλο. Μόνο που η διεθνής συγκυρία είναι πια εντελώς αντίστροφη: Στις ΗΠΑ κυριαρχούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες οι Δημοκρατικοί του Μπάρακ Ομπάμα, ενώ στην Ευρώπη κυριαρχούν πια οι (κεντρο) δεξιοί.

Τα δάνεια κόπηκαν λόγω υπερχρέωσης. Ενώ οι επιδοτήσεις περικόπτονται, έτσι κι αλλιώς, τα τελευταία χρόνια (ενώ το 2013 κόβονται οι αγροτικές επιδοτήσεις)

Και η Ελλάδα τώρα, πρέπει να κάνει αιματηρές οικονομίες, να μάθει να ζει δίχως δανεικά και με πολύ λιγότερες επιδοτήσεις.

Έτσι ο Γιώργος Παπανδρέου, αναγκάζεται να αποδομήσει τώρα συνολικά την «κοινωνική συμμαχία» που έχτισε ο πατέρας του ήδη από τη δεκαετία του ’80:

Συντρίβει τους δημοσίους υπαλλήλους, ακόμα κι εκείνους του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΔΕΚΟ).

Συμπιέζει όλους τους άμεσα κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες (με εξαίρεση του ασχολούμενους με την «πράσινη ενέργεια», που κάτι ελπίζουν ακόμα)

Διαλύει τη μεσαία τάξη των μικρομεσαίων, που υφίσταται πλέον ένα άνευ προηγουμέου «Βατερλώ».

Σπρώχνει στην απόγνωση και τα «υπερήφανα νιάτα» και τα «τιμημένα γηρατειά» και όλους τους…ενδιάμεσους!

Μαζί με την εσωτερική κατάρρευση των παραδοσιακών ερεισμάτων του ΠΑΣΟΚικού καθεστώτος, έχουμε και «μετακίνηση» των εξωτερικών ερεισμάτων του:

Τώρα η Ευρώπη μάλλον «σπρώχνει» την Ελλάδα προς την έξοδο (του ευρώ).

Ενώ η Αμερική προσπαθεί τώρα να την «προσελκύσει» (μέσω του ΔΝΤ, που παρουσιάζεται ως «η λιγότερο άκαμπτη συνιστώσα» της Τρόικας).

Δεν έχουμε μόνο κρίση δανεισμού της Ελλάδας. Έχουμε αντίστοιχη κρίση δανεισμού όλου του Ευρωπαϊκού νότου. Κι όχι μόνο του νότου…

Έχουμε ακόμα κρίση του ευρώ. Για το οποίο όλο και περισσότεροι προεξοφλούν ή πιθανολογούν την «διάλυσή» του. Ή τη «διάσπασή» του…

Τα εθνικά κράτη επανέρχονται στο προσκήνιο:

Άλλα διότι προτάσσουν πλέον τις εθνικές τους προτεραιότητες (όπως η Γερμανία και οι ΗΠΑ).

Άλλα διότι απογοητεύθηκαν από την εμπιστοσύνη που έδειξαν στην «Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη» (όπως οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου και η Ιρλανδία).

Άλλα ευλογούν την ώρα και τη στιγμή που δεν μπήκαν στο ευρώ (όπως η Βρετανία, η Δανία και η Σουηδία).

Κι άλλα απλώς αναβάλλουν την είσοδό τους στο κοινό νόμισμα (όπως η Πολωνία).

Στις συνθήκες αυτές η Ελλάδα οφείλει να ξαναγίνει εθνικό κράτος: με δικές της προτεραιότητες, δική της αναπτυξιακή στρατηγική και δική της ταυτότητα.

Να αναζητά συμμάχους παντού (όπως κάνουν πλέον όλοι) κι όχι να καταφεύγει στην «προστασία των εταίρων της» (την οποία δεν υπολογίζει σοβαρά κανένας πια).

Να ξεχάσει τις «επιδοτήσεις» και να ξαναθυμηθεί τις επενδύσεις.

Να πάψει να είναι «Νομαρχία» των Βρυξελλών (όπως προσπάθησε να την κάνει ο Κώστας Σημίτης, ανεπιτυχώς) και να ξαναγίνει σύγχρονο εθνικό κράτος που σημαίνει τρία πράγματα:

Δημοκρατικό καθεστώς (σήμερα μοιάζει περισσότερο με προτεκτοράτο),

Ανταγωνιστική οικονομία (σήμερα δεν παράγει σχεδόν τίποτε, πέρα από …ανεξέλεγκτα ελλείμματα).

Και εθνική ιδιοπροσωπεία. Σήμερα μοιάζει περισσότερο:

με πολυπολιτισμικό συνονθύλευμα, που δεν είναι,

με υπερεθνικό μόρφωμα, που δεν θέλει να γίνει

και με παρακμασμένο έθνος, που τώρα μόλις συνειδητοποιεί την παρακμή του και δεν την αντέχει…

Αν για να ξανά-σταθεί στα πόδια της η Ελλάδα χρειαστεί να χρεοκοπήσει, ας είναι. Η αναγέννηση του Ελληνικού κράτους άρχισε όταν χρεοκόπησε (το 1893) και μπήκε σε Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (το 1898)…

Λίγα χρόνια αργότερα ήλθε το 1909. Η πιο σημαντική «μεταπολίτευση» της σύγχρονης Ιστορίας του.

Η πιο αφανής πλευρά της σημερινής Ελληνικής κρίσης είναι ότι οι Έλληνες δεν ξέρουν ακριβώς:

αν θέλουν να είναι υπερήφανοι γι’ αυτό που είναι, αλλά δεν μπορούν,

ή αν μπορούν να είναι υπερήφανοι, αλλά δεν τολμούν.

Όταν ξεκαθαρίσουν τι από τα δύο, τότε θα αρχίσουν να ξεπερνούν την κρίση τους. Και τότε θα γεννηθεί η Νέα Μεταπολίτευση.

Αληθινά σημαντικές ώρες για ένα έθνος ανθρώπων, που ως πρόσωπα θριαμβεύουν παντού στον κόσμο και ως λαός μαραζώνουν στον τόπο τους!

Ως πότε;

Ν.Ζ.

http://www.antinews.gr/?p=75610

Η Ελπίδα είναι αυτό-επιβεβαιούμενη προσδοκία

Αν αντιπαρέβαλε κανείς την ομιλία Σαμαρά στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο και την αντίστοιχη σημερινή παρουσία Παπανδρέου ή τη συνέντευξη Παπακωνσταντίνου στον Πρετεντέρη, θα διέκρινε την εντελώς διαφορετική στρατηγική τοποθέτηση, και σε «φιλοσοφικό» επίπεδο, με την ευρύτερη έννοια που χαρακτηρίζει τις δυο προσεγγίσεις για την οικονομία. Από τη μια η συνειδητή προσπάθεια να δοθεί προοπτική στο λαό και ανάσα στην επιχειρηματική δραστηριότητα και την κατανάλωση, κι από την άλλη η αναπαραγωγή των κλασικών επιχειρημάτων που ενισχύουν το φόβο στους πολίτες και την καχεξία στην αγορά. Από τη μια η σύγχρονη φιλελεύθερη προσέγγιση μέσα κι από μια συμπεριφορική ανάλυση των δεδομένων κι από την άλλη η μονομερής «συνταγή» της λιτότητας και του αποπληθωρισμού που αποδείχτηκε στην πράξη, ανεπαρκής για τη χώρα μας.

Από τη μια η συνέπεια στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων όταν σύσσωμο το πολιτικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο αναγόρευε κάθε στρέβλωση στην αγορά και την κοινωνία σε «κεκτημένο». Από την άλλη η ευκαιριακή κι αποσπασματική αναφορά σε διαρθρωτικές αλλαγές υπό την πίεση του ΔΝΤ και με σωρεία ενδογενών αντιδράσεων.

Από τη μια να συνυπολογίζεται η εκτόξευση του χρέους στα επόμενα χρόνια (άλλωστε κυρίως για κρίση χρέους δεν μιλάμε;) και να προτείνονται άμεσα μέτρα για να προκύψουν το συντομότερο πλεονάσματα που θα το αποκλιμακώσουν. Από την άλλη να εμμένουν στην ανατροφοδότηση της ύφεσης, του χρέους και τελικά παρά την εμμονή στη δημοσιονομική προσαρμογή να προκύπτει νέα αύξηση στο έλλειμμα

Από τη μια να διδάσκεσαι από τα παραδείγματα άλλων χώρων όπως η Ιρλανδία που παρά την οικτρή οικονομική της κατάσταση κατόρθωσε με σοβαρή διαπραγμάτευση να διατηρήσει τους χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, να αυξήσει σταδιακά το ΦΠΑ κλπ. Από την άλλη να θεωρούν την πλήρη υποταγή στα κελεύσματα του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου, ως δεδομένη.

Από τη μια να αντιλαμβάνεσαι την οικονομία ως κοινωνικό συστατικό που συχνά κλυδωνίζεται από τους ίδιους συναισθηματικούς όρους που διέπουν κάθε ανθρώπινη αλληλεπίδραση, και να αναζητείς την ελπίδα στην ενίσχυση ενός κλίματος αξιοκρατίας, ισονομίας και διαφάνειας. Από την άλλη να αντιμετωπίζεις μηχανιστικά με πεπαλαιωμένες θεωρητικές προσεγγίσεις, ζητήματα που ξεπερνούν τα μέχρι σήμερα δεδομένα και να αναζητείς την ελπίδα μέσα από την εμπέδωση του φόβου.

Τόσο διαφορετικές είναι οι δυο οπτικές. Κι αυτό αρχίζει πλέον να γίνεται ευρέως αντιληπτό. Αντιληπτό από την αγορά που δεν μπορεί να αντιδράσει στον τυφώνα των λουκέτων. Αντιληπτό από τις οικογένειες που βιώνουν την ανεργία και την αδυναμία ανταπόκρισης σε βασικές ανάγκες. Αντιληπτό από τους ντόπιους και διεθνείς οικονομικούς κύκλους που προτρέπουν για την ταχύτατη δημιουργία πλεονασμάτων, αν δεν θέλουμε να καταλήξουμε με βεβαιότητα στη χρεοκοπία.

Η πολιτική απάτη με τα εργασιακά

Όταν μετά τις εθνικές εκλογές του 2009, ο Παπανδρέου προσπαθούσε
να δικαιολογήσει τηνπεριοριστική πολιτική του, είχε ως προσχηματικό
επιχείρημα την δήθεν άγνοια των δεδομένων, και την επίρρηψη
των ευθυνών στην κυβέρνηση της ΝΔ. Με προφανή δημιουργική λογιστική
και στήριξη από το ντόπιο & διεθνές κατεστημένο
(πολιτικό & τραπεζικό) αλλά και τα ΜΜΕ, κατόρθωσε, για ένα διάστημα,
να έχει την ανοχή σημαντικού μέρους των ψηφοφόρων του.

Οι χθεσινές ανακοινώσεις για τα εργασιακά, μετά από τις συνεχείς
κυβερνητικές διαβεβαιώσεις για μη περαιτέρω επιβάρυνση των εισοδημάτων
(και ιδιαίτερα για καμιά επέμβαση στον ιδιωτικό τομέα) είναι
μια απροκάλυπτη και μεθοδευμένη προσπάθεια για τη
διάρρηξη των εργασιακών σχέσεων, με τη μορφή που τις γνωρίζαμε έως τώρα.

Αυτό που αρχικά είχε διατυπωθεί ως πιθανότερο σενάριο ήταν να υπάρξει
η δυνατότητα σε επιχειρήσεις που αποδεδειγμένα διατρέχουν
κίνδυνο «λουκέτου» να διαπραγματεύονται με τα συνδικάτα
την παροδική μείωση των μισθών, ώστε να ξεπεραστεί μια κρίσιμη
περίοδος χωρίς την αύξηση των απολύσεων.

Αυτό το «αποδεδειγμένα», που έως ένα βαθμό καθησύχαζε
τους εργαζομένους για τη συνετή χρήση του μέτρου δεν επιβεβαιώθηκε
από τις εξαγγελίες. Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη πολιτική απάτη
από πλευράς κυβέρνησης.

Αν δεν υπήρχε η πρόθεση να τεθούν ξεκάθαροι οικονομικοί όροι
(όσο κι αν αυτοί θα μπορούσαν να παρερμηνευθούν), βάσει των οποίων
θα προσέφευγε μια επιχείρηση σε αυτή τη ρύθμιση, τότε η κυβέρνηση είχε
προαποφασίσει σε συνεργασία με την Τρόικα την απορύθμιση της αγοράς,
ώστε να επιτραπεί η εξίσωση προς τα κάτω των μισθών, να διευκολυνθούν
οι απολύσεις (αντικατάσταση παλαιών εργαζομένων
με φθηνότερους νέους), να διευρυνθεί η φοβική αντιμετώπιση
της καθημερινότητας από τους πολίτες.

Άλλωστε μόλις λίγες μέρες πριν οι επίσημες ανακοινώσεις της Ε.Ε.
έθεταν το εργασιακό κόστος της Ελλάδας λίγο κάτω από το μέσο όρο
των μελών της Ευρωζώνης, αποδεικνύοντας ότι η μειωμένη
ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας δεν οφείλεται στο μισθολογικό
βάρος αλλά στο γενικότερο επενδυτικό περιβάλλον (γραφειοκρατία,
διαφθορά, φορολογικό καθεστώς, ασφαλιστικές εισφορές).

Δεν αποτελεί λοιπόν τον ορισμό της πολιτικής απάτης η προεκλογική
απόκρυψη των κυβερνητικών προθέσεων και η μετέπειτα προώθηση
ενός νομοσχεδίου που ανοίγει το δρόμο για την, χωρίς δεσμεύσεις
και περιορισμούς, εκμετάλλευση του κλίματος ανασφάλειας
στην αγορά, εις βάρος των εργαζομένων.

Το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε στην πολιτική πορεία να διαγράψει ένα πλήρη
κύκλο από τη δημιουργία ως την καταστροφή. Το κίνημα επαίρονταν
επί δεκαετίες για την ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους και την διεύρυνση
των εργασιακών δικαιωμάτων που πέτυχε τη δεκαετία του ’80,
παραβλέποντας όμως ότι σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλονταν στην
άσκοπη χρήση δανεικών και τον εναγκαλισμό του κράτους
με το κομματικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο.

Η ιστορία τα έφερε έτσι, ώστε αυτοί που δημιούργησαν το συγκεκριμένο
πλαίσιο, να κληθούν τώρα να το αποδομήσουν πλήρως, χωρίς σοβαρό
σχεδιασμό, χωρίς μακρόπνοο όραμα, χωρίς την ελάχιστη κατανόηση
για τις κοινωνικές συνέπειες των πράξεων τους.

Ουσιαστικά αποδομούν τον ίδιο τους τον εαυτό, μετατρεπόμενοι σε αυτό
που επί χρόνια κατακεραύνωναν. Μια απολύτως συμβιβασμένη ομάδα
διαχείρισης της εξουσίας. Μόνο που έχουν πλέον ανάψει το φυτίλι σε μια
κοινωνική "βόμβα" που κανείς δεν γνωρίζει, πότε και με ποιο τρόπο θα εκραγεί...